ನಭೋ ಮಂಡಲ ಗಡ ಗಡ

ಪ್ರಳಯ ಖಂಡಿತಾ ಆಗುತ್ತೆ. ಆದರೆಅದರ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಅಂತ ನಮಗೆ ಹಲವಾರು ತರಹದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ಕಾಣಿಸತೊಡಗುತ್ತವೆ ಅವೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ.
ಸಾಕಷ್ಟು ಆಸ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಹಿಸ್ಸೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಕಲ ಚರ ಸ್ಥಿರ ಆಸ್ತಿಗಳೂ ಒಂದಿನಿತೂ ವಿವಾದವಿಲ್ಲದೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ "ಭಗವಂತನನ್ನು ನಂಬಿದವರು ತಾವು ಏನನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಾಂಗೋಪಸಾಂಗವಾಗಿ ಮುಗಿಯಿತು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆತನ ಹೆಂಡತಿ ಏನೋ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ ತಕ್ಷಣ ಆತ ತರಲೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಾನೆ. " ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ದೇವರು, ನನ್ನ ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಬೆಳೆಸಿದವರು ಅವರು ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ "ಇರಬೇಕು. ತಕ್ಷಣ ಅಣ್ಣನ ಹೆಂಡತಿ ಗುಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ ಅಣ್ಣ " ಅದು ಆಗದ ಮಾತು ನನ್ನನ್ನೂ ಅವರೇ ಬೆಳಸಿದ್ದು ಅವರು ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಇರಬೇಕು" ಎಂದು ಗದ್ದಲವನ್ನೆಬಿಸುತ್ತಾನೆ". ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬೆಳೆದು ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ನನಗೆ ಎಂದು ಹಂಚು ಹಾರಿಹೋಗುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗಲಾಟೆ. ತಮ್ಮ "ಬಂಗಾರ ಎಲ್ಲ ನೀನೆ ಇಟ್ಟುಕೋ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನನಗಿರಲಿ" ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅಣ್ಣ ನನ್ನ ಆಸ್ತಿ ನೀನಿಟ್ಟುಕೋ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನನಗಿರಲಿ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾನೆ,
ಹೀಗೆ ಹಾರಾಟ ಚೀರಾಟ ಜೋರಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಭೋ ಮಂಡಲ ಗಡಗಡ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ..........
ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಜ್ಯೋತಿಷಿಯೊಬ್ಬರು ಇದ್ದಕ್ಕಿಂದ್ದಂತೆ ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ದಾನ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಟ್ಟದ್ದು ಪರರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ತನಗೆ ಎಂಬ ತತ್ವ ಎಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾನ ದಾನ ದಾನ ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೇ ಭವಿಷ್ಯ ಕೇಳಲು ಬಂದರೂ "ನೀರೇ ನೀರೂ" ಎನೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ತಕ್ಷಣ ನಭೋ ಮಂಡಲ ಗಡ ಗಡ.
ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಯುತಿರುತ್ತದೆ. ಅಧ್ಯಕ್ಷರೂ ಗೀತಾ ನಾಗಭೂಷಣರಂತಯೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು. ಅವರು ಭಾಷಣ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. " ನಾವು ಬರಹಗಾರರು ಬರೀ ಬೊಗಳೆ ಬಿಟ್ಟಿದಷ್ಟೇ, ಬರೆದ ಬರಹಕ್ಕೆ ಕಾಸು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಬಡತನದ ಕತೆ ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇವೆ. ರೈತರಿಗೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿದ ಬರಹ ಬರೆದು ನಾವು ಕಾಸು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಕನ್ನಡ ಕನ್ನಡ ಎಂದು ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾನ್ವೆಂಟ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಅವರು ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲು. ಅವರು ಹಲವು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾವುಗಳು ಬುರುಡೇ ದಾಸರು. ಹಾಗಾಗಿ ಈಗ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಹದಿನೈದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ಇರುವ ರೈತರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. "
ತಕ್ಷಣ
ಗಡ ಗಡ ಗಡ ನೀರೋ ನೀರು.
ಇಂತಹ ಘಟನೆ ನಿಮಗೂ ಸಾವಿರ ಹೊಳೆಯುತ್ತೆ. ಅದಾದ ದಿವಸವೇ ಪ್ರಳಯ. ಅಲ್ಲಿವರಗೆ ಜುಂ ಜಂ ಜಮಾಯ್ಸಿ.

ದೋಣಿ ಸಾಗಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿ.........

ದೂರ ತೀರವ ಸೇರಲಿ.

ಹಣ್ಣು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಒಮ್ಮೆ ರುಚಿ ನೋಡಿ.

ಚುಮು ಚುಮು ಚಳಿಗಾಲ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬಂತು. ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇನು ಭೀಕರವಲ್ಲದ ಬೇಸಿಗೆ ಆರಂಭ. ಈ ಬೇಸಿಗೆ ಆರಂಭವಾಯಿತೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಯುವ ದಿವಸ. ಅಷ್ಟಾದಮೇಲೆ ರಜದಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡ ಸುತ್ತುವುದೇ ಕೆಲಸ. ನಗರ ಪಟ್ಟಣದ ಮಕ್ಕಳು ಸಿನೆಮಾ ಹಾಲ್ ಗೆ ಮುತ್ತಿದ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಹುಡುಗರು ಗುಡ್ಡ ಮುತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿದೆ ಅವಕ್ಕೆ ಮಜ. ಆ ಮಜಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಕಾಡು ಹಣ್ಣುಗಳು. ಪರಿಗೆ-ಮುಳ್ಳು ಹಣ್ಣು-ಕೌಳಿ ಹಣ್ಣು-ಜಾವಣಿಗೆ ಹಣ್ಣು- ಹೀಗೆ ನಾನಾ ತರಹದ ಹಣ್ಣು ಗಳ ಖಜಾನೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ತೆರೆದಿರುತ್ತದೆ. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಇವರಿಗೆ ಸಿಗದ್ದು ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ. ಆ ಕಾಡು ಹಣ್ಣುಗಳಿಗೋ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಠ ರುಚಿ. ಅತ್ತ ಸಿಹಿಯೂ ಅಲ್ಲದ ಇತ್ತ ಹುಳಿಯೂ ಅಲ್ಲದ ಹಣ್ಣುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಹಣ್ಣುಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುವುದು ಈಗ ನೀವು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಹಲಗೆ ಹಣ್ಣು.

ಈ ಹಲಗೆ ಹಣ್ಣು (ಬೇರೆಡೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರು ಕರೆಯಬಹುದು) ಒಮ್ಮೆ ತಿಂದರೆ ನಿಮಗೆ ಮುಂದೆ ಆ ಹಣ್ಣು ನೋಡಿದಾಗ, ನೋಡಿದಾಗ ಏನು ಹಲಗೆ ಹಣ್ಣು ಎಂಬ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದಾಗ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಛಳ್ ಅಂಥ ನೀರು ಉಕ್ಕುತ್ತದೆ. ತೆಳ್ಳನೆಯ ಬೂದಿ ಬಣ್ಣದ ಹರಪಲು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಂಗಿಗೆ ನಿಧಾನ ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಆಗ ಕಡು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಒಳಮೈ ಹೊರಚಾಚುತ್ತದೆ. ಆಗ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನೋಡುವುದೇ ಅಂದ. ನಂತರ ನಾಲಿಗೆ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಚೀಪಿದರೆ "ವಾವ್" ಅದರ ಮಜವೇ ಮಜ.

ಹಲಗೆ ಗಿಡ ಎನ್ನುವದಕ್ಕಿಂತ ಬಳ್ಳಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಹಲಗೆ ಬಳ್ಳಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲಾರದು. ಪೊದೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಸುತ್ತೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪೆಬ್ರವರಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಕಾಯಾಗಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣಾಗುತ್ತದೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಣ್ಣು ಇದು. ಕಾಡು ಕೋಳಿಯೂ ಇದನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತದೆ.

ರುಚಿ ಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ನೂರಾರು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ತಿಂದಿರೋ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಶುರುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಜೋಕೆ. ವಿನಾಶದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಈ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ವನದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸಿಡಲು ಹರ ಸಾಹಸಪಟ್ಟಿದ್ದು ಈ ವರ್ಷ ಶ್ರಮ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಕಂಡಿದೆ. ಹಣ್ಣುಗಳು ಹತ್ತಾರು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ನಾಲ್ಕೈದು ತಿಂದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟೆ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಉಳಿದದ್ದು ಬಿಟ್ಟೆ. ಹಣ್ಣು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಒಮ್ಮೆ ರುಚಿ ನೋಡಿ. ನಾನು ಈಗ ಕೊರೆದದ್ದು ಸತ್ಯ ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆ ತುದಿ ಈ ತುದಿ ಮತ್ತು ನಾನು

ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಜತೆಗೆ ಕಾಣದ , ಆದರೆ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರಾ ಸಿಗುವ ಕಾಲ ಎಂಬುದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಕಾಲನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಿಂತೆ. ಓದುವವರು ಓದುತ್ತಾರೆ, ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುವವರು ನಿದ್ರೆ, ದುಡಿಯುವವರು ದುಡಿಮೆ, ಹೀಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿ ಕಾಲನಿಗೆ ಅವೆಲ್ಲಾ ನಗಣ್ಯ. ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ನೆನಪುಗಳ ಮೂಟೆಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ದಿನ ನಾವೂ ಕಾಲವಾಗುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯದೇ ನನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಗಳೆಂಬ ಸಹಸ್ರಾರು ಕಾಲದ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅವರುಗಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕಾಲನೆಂಬ ಕಾಲ ನುಂಗಿ ಹಾಕಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅಂತ್ಯವೆಲ್ಲೋ..? ಆರಂಭವಂತೂ ಆಗಿದೆ.

ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಪಕ್ಕಾ ಆಸ್ತಿಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ನನ್ನಪ್ಪ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದ ದೂರ ಹಾಗಂತ ಸಹ್ಯವಾಗುವ ಆಚರಣೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡವ. ನನಗೆ ಓದನ್ನು ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಬ್ಸೆಂಟ್ ಮೈಂಡ್ ಈಸ್ ಡೆವಿಲ್ ವರ್ಕ್ ಶಾಪ್ ಎನ್ನುವಂತೆ ದೇವರು ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ವಿಷಯವಾಯಿತು. ಇದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಇದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ? ಯಾಕಾಗಿ? ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ವರಲೆಯ ಹುತ್ತದಂತೆ ಏರುತ್ತಾ ಸಾಗುತಿದ್ದವು. ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದು ಓದಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಅದೇನೋ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವ ಆಸೆ ಓದಿದ ನಂತರ ಓಹ್ ಇದು ಇಷ್ಟೇನಾ..? ಎಂಬ ನಿರಾಸೆ. ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಂಬುವ ಜನರ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಆನಂತರ ಅವರ ತೀರಾ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಸಾದ್ಯವಾದಾಗ ಅವರೂ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗಿ ಅವರೂ ದೇವರ ನಂಬಿದ್ದು ಹಣ ಗಳಿಸಲೋ ಅಥವಾ ಭಯಕ್ಕೋ ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನಂತರ ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಂಬದವರಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಅವರ ಸಾಮಿಪ್ಯ ಸನಿಹವಾದಾಗ ಅವರೂ ಕೇವಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಅವರೂ ಆಸ್ತಿಕತನ ವಿರೋಧಿಸುವ ಮಟ್ಟಿಗಷ್ಟೇ ನಾಸ್ತಿಕರು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದು ವಾಪಾಸಾಗಿದ್ದಿದೆ. ಇರಲಿ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಆಗುವುದೂ ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟವೇ ಅಂದುಕೊಂಡು ಬಿಡೋಣ.
ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದೇ ಒಳ್ಳೆಯ ವೇದಾಂತ . ನಂಬದಿದ್ದರೂ ಕೆಡುವುದಿಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದೂ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ.
ಬಹುಪಾಲು ಮನುಷ್ಯರ ಮೆದುಳು ಬೆಳೆಯುವುದು ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದು ಅವರಿದ್ದ ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದಿನ ನಿತ್ಯ ಕಾಣುವ ಕೇಳುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕ್ರೂಢಿಕರೀಸಿ ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಾನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ ಮನುಷ್ಯ. ಅವನಿಗೆ ಅವನಿದ್ದ ಅವಸ್ಥೆಯೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದೋ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅದು ಬೇಸರವಾದ ಅಪರೂಪದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಹೊಸದನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಸಿಕ್ಕ ಹೊಸದೆಲ್ಲವೂ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿ ನಿಧಾನ ಕೇವಲವಾಗತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿದ್ದ ವರಿಗೆ ಹರಿಯುವ ನದಿಯ ಜುಳು ಜುಳು ನಿನಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಆಕಾಶದೆತ್ತರದ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಅದ್ಭುತವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ಇದ್ದ ಅವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರಂತರ ಅನುಭವಿಸಿ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಶಾಂತ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅವಸ್ಥೆ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನರಕವೇ....
ನಿತ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಸೂರ್ಯ ಹಳೆಯದಾದರೂ ಅದರಿಂದ ಹೊರಡುವ ಇಂದಿನ ಬಣ್ಣ ಹೊಸತು, ಹರಿಯುವ ನದಿಯ ಪಾತ್ರ ಹಳೆಯದಾದರೂ ನೀರಿನ ಜುಳು ಜುಳು ಶಬ್ಧ ಹೊಸತು, ಕಟ್ಟಡ ಹಳೆಯದಾದರೂ ಅದರ ಮುಂದೆ ಏಳುವ ಹೊಗರು ಹೊಸತು , ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನಿಸ ತೊಡಗಿದರೆ ವಾವ್ ಅನ್ನುವುದು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣದ ಶಬ್ಧ. (ಪುರುಸೊತ್ತು ಇದ್ದಾಗ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ)
ಕೊನೆಯದಾಗಿ: ಅಪ್ಪನೆಂಬ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಅಣತಿಯಂತೆ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ನಪ್ಪಿಹೋದ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಜಗುಲಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಇಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮೊಮ್ಮಗ ಕಂಡ. ಅಜ್ಜನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಧಾರಾಕಾರ ನೀರಿಳಿಯತೊಡಗಿತು. ಮೊಮ್ಮಗ ಅಜ್ಜನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ವರೆಸಿ " ಅಜ್ಜಾ ಅಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಾಯಿತಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ " ಇಲ್ಲ ಮಗೂ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಾನೂ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು" ಅಂದ.

"ಅಬ್ಬಿ ನೀರು"

"ಅಬ್ಬಿ ನೀರು" ಪದ ನೀವು ಮಲೆನಾಡಿಗರಾಗಿದ್ದರೆ ಕೇಳಿರುತ್ತೀರಿ. ಮನೆಯ ಹಿಂದೆ ದಬ ದಬ ಎಂಬ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಹರಿಯುತ್ತಲಿರುತ್ತದೆ. ಶೇಕಡಾ ೧ ರಷ್ಟು ಬಳಕೆಗೆ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ತೋಟಕ್ಕೆ. ಇದು ಅಬ್ಬಿ ನೀರು ಸೌಕರ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ಮನೆಗಳ ನೀರಿನ ಸಮೃದ್ಧಿ. ಪುಗಸಟ್ಟೆ ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಡುವ ಈ ನೀರಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಠ ರುಚಿ. ಜುಳು ಜುಳು ಎಂದು ಬೆಟ್ಟದ ತಲೆಯಿಂದ ಹರಿದು ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಿಲು ಸೇರು ಅಬ್ಬಿ ನೀರು ಅಚ್ಚರಿಯ ಮೂಟೆ.

ನೆಲದಾಳದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನೂರು ಮೀಟರ್ ಕೊರೆದು ನೀರು ಸಿಗದೆ ಹತಾಶರಾಗುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನ. ನೆಲದಿಂದ ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಮೇಲೆ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸುವುದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ತಾಕತ್ತು.

ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ತುಟ್ಟ ತುದಿಗೆ ನಿಂತರೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುವಷ್ಟು ದೂರದವರೆಗೂ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶವಾದ ಕೊಲ್ಲೂರು ಹೊಸನಗರ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೆತ್ತರದ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಜುಳು ಜುಳು ನೀರು ಚಿಮ್ಮುತ್ತದೆ. ಯಾರಿಟ್ಟರು ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಸೆಲೆ? ಎಂಬ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮೂಡದಿರದು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸಿದ್ದವರಿಗೆ. ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದು ಬಾವಿ ಬಗ್ಗಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ತಳದ ನೀರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡದಿರದು.

ಕಾಡು ಹೋಯ್ತು ಅಂತ ಕೇವಲ ಬೊಬ್ಭಿಡುವ ಮಂದಿಗೂ ನಿಲುಕದ ಈ ನೀರಿನ ಸೆಲೆಯನ್ನು ಗುಡ್ಡದ ನೆತ್ತಿಯವರೆಗೂ ಪಂಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಲವಾರು ಊರಿನ ಮನೆಗಳ ನೀರಿನ ದಾಹವನ್ನು ಯಾವ ಪ್ರತಿಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಿರಂತ ಉಣಬಡಿಸುತ್ತಿದೆ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ. ತೆಗೆದ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಕೊರೆದ ಬೋರ್ ನಲ್ಲಿ ನೀರು ಬತ್ತಿರಬಹುದು "ಅಬ್ಬಿನೀರಿನ" ಸೆಲೆ ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ಬತ್ತಿದ ಉದಾಹರಣೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೊಮ್ಮೆ ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬಿನೀರಿನ ಸೆಲೆ ನಿಂತಿತು ಅಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪರಿಸರ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕತೆ ಮುಗಿದಂತಯೆ. ಅದು ಆಗಲಿಲ್ಲ ಆಗಬಾರದು ಅಂತಾದರೆ ಹುಲು ಮಾನವನ ಪ್ರಯತ್ನ ಕಾಡು ಕಡಿದರೂ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ ಹೊಸ ಕಾಡು ಬೆಳೆಸುವುದು. ಕಾಡು ಬೆಳೆಸುವುದು ಅಂದರೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಿಗುವಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತಿಂದ ಹಲಸಿನ ಬೀಜ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬಿಸಾಕದೆ ಸೂಕ್ತ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಮರವಾಗುವಂತಹ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು. ಎಂಬಂತಹ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಅಳಿಲುಸೇವೆಯಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ರಕ್ಷಣೆಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಮಾತಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾವು ನೆಟ್ಟಗಿಡ ವೆಂಬ ಗಿಡ ಮರವಾಗಿ ಹಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ ಆನಂದ ಹೊಂದಬಹುದು.

ಇರಲಿ ಅವೆಲ್ಲಾ ಒಂದೆಡೆ ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸತ್ಯ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ೨೦೧೨ ರ ಪ್ರಳಯ ಅಂತ ಗುಲ್ಲೆದ್ದಿದೆಯಲ್ಲ ಅದು ಸತ್ಯವೇ ಆದ್ರೆ ೨೦೧೧ ರಲ್ಲಿ "ಅಬ್ಬಿ ನೀರು" ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದಕೂಡಲೇ ನಾನು ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ, ನೀವು ಬೇರೆಯ ಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಬಹುದು...!

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ............!

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಂಗವಂತೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು. ಬಹಳಾ ಬಹಳಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತವಂತೆ. ಅವುಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಅನಾಹುತಗಳು ಆಗಿಬಿಡುತ್ತವಂತೆ. ಹೀಗೆ ಅಂತೆಕಂತೆಗಳ ಬೊಂತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರೇ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಿಗಳು ಎನ್ನುವುದು ಬೇರೆಯದೇ ವಿಷಯವಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಾಂಶವಿದೆ. ಎಂತೆಂತಹಾ ಹಗರಣಗಳನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿ ಸರ್ಕಾರಗಳನ್ನೇ ಕೆಡವಿದ ಉದಾಹರಣೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ದಶಕಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅಥವಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅನಾಹುತವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡುತ್ತಿವೆಯಾ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರೀಕರನ್ನೂ ಕಾಡದಿರದು. ಹಣ ಮಾಡುವುದೇ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಲವು ಮಾಧ್ಯಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ "ಅಟ್ರಾಸಿಟಿ" ಕೇಸಿನ ದುರುಪಯೋಗವಾದಂತೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿರುವವರು ನಿಯತ್ತಿನ ಜನ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಎಂದು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ನಂಬಿಕೆಯ ದುರುಪಯೋಗವಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಗತ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೋರಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಪೋಲಕಲ್ಪಿತ ವರದಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಿ ಹಣ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ದನಿ ಎತ್ತಿದರೂ ಅದರ ಕುರಿತಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಹೊತ್ತಿರುವವರು ಬಂದು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ವಾಸ್ತವ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿವೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಸ್ವಾರ್ಥದಾಸೆಗಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕೆಲಸಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ.

ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಹಣವನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಲು ಈಗ ಪತ್ರಿಕೆ ನಡೆಸುವುದೂ ಒಂದು ದಂಧೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ನಾನು ಕಂಡಂತೆ ನಮ್ಮ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ನಡೆಸುವ ಜನರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಪೋಲೀಸ್ ಕೇಸ್ ಡೀಲಿಂಗ್ ಕೂಡ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಘ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಿಶೇಷ (ಸೈಟು ಮನೆ) ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೆಪಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪುಟದ ಪತ್ರಿಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹಣ ಪಂಗನಾಮ ಹಾಕಿದರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಬ್ಲಾಕ್ಮೇಲ್ ತಂತ್ರ ಬಳಸಿ ಹಣ ಬಾಚುವವರು ಇದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ಎಂಬ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಾನೂನನ್ನು ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಜೂಜಿನ ಅಡ್ಡೆ ನಡೆಸುವವರಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಟ್ಟು ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳೂ ಹಣ ಎಣಿಸಿಕೊಂಡ ಉದಾಹರಣೆ ಇದೆ. ಇವುಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಶ್ರೀರಕ್ಷೆ ಸರ್ಕಾರ "ಪತ್ರಕರ್ತರು" ಎಂದು ಕೊಟ್ಟ ಮಾನ್ಯತೆ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಅವರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಕಾರಣ.
ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯವೊಂದರಲ್ಲೇ ಸಹಸ್ರಾರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿವೆ. ತಾಲ್ಲೂಕಾ ಸೆಂಟರ್ ಜಿಲ್ಲಾಕೇಂದ್ರ ದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸಹಸ್ರಾರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಪತ್ರಿಕಾಧರ್ಮವನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ತಲೆಹಿಡಿಯುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿನ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ತಾವು ಮುದ್ರಿಸುವ ಪ್ರತೀ ಕಾಗದದ ಹಿಂದೆ ವೃಕ್ಷವೊಂದರ ಸಾವು ಇದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅರಿವೂ ಇರದ ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಿಡುಗೇ ವಿನಹ ಮತ್ತಿನ್ಯಾವ ಕವಡೆಕಾಸಿನ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕಾ ಕಾನೂನುಗಳು ಬರಪ್ಪೂರ್ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಕನಿಷ್ಠ ಪ್ರಸಾರ, ಸುದ್ಧಿ ಬದ್ಧತೆ, ವಾರ್ಷಿಕ ಲೆಕ್ಕ, ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ ನಾಯಿಕೊಡೆಯಂತಿರುವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕದಿದ್ದರೆ ಕಾಡನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಕತೆ ಆಮೇಲಾಯಿತು ನಾಡನ್ನು ಉಳಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟವೇ.
ಆದರೆ ಬೆಕ್ಕಿನ ಕೊರಳಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟೊರ್ಯಾರು? ಅನ್ನುವುದೇ ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಅಪ್ಪಿಯೂ ಕೆರೆ ಕುಂಟೆಯೂ

ನೀರೆಂದರೆ ಭಯವೇನೆ... ಆದರೂ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರಿನ ಚಟ ಹತ್ತಿತೆಂದರೆ ಅದರ ಮಜ ಅನುಭವಿಸದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇಳಿಯುವ ಮುಂಚೆ ಛಳಿ ಛಳಿ ಛಳಿ ಅಯ್ ಅಮ್ಮಾ ಇಲ್ಲಪ್ಪ ನನ್ನ ಬಳಿ ಸಾದ್ಯವಾಗದು ಅಂತೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುವುದು ಇದೆ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಧುಮಿಕಿದರೆ ಆಮೇಲೆ ನೀರಿಗಿಳಿದಮೇಲೆ ಛಳಿಯ...... .

ನಾವೂ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿದ್ದಾಗ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದ್ದುಂಟು. ತೋಟದ ಮೈನ್ ಕಾದಿಗೆಯ ಹೆಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ಹಾರಾಟಾ ನೀರಾಟ ಎಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ನಾಲ್ಕು ಅಡಿ ಆಳದ ನೀರಿರುವ ಹೆಗ್ಗಟ್ಟು ಅಂದು ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಮುದ್ರವಿದ್ದಂತೆ. ದಡಾಲ್ ಎಂದು ಧುಮುಕಿದ ಮರುಕ್ಷಣ ಕೆಂಪುಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುವ ನಾಲ್ಕಡಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪಚ ಪಚ ಅಂತ ಕೈಕಾಲು ಬಡಿದು ಮನೆ ಸೇರಿದರೆ ಅಂದೆಲ್ಲಾ ಮೈ ತುರಿಕೆ. ಆನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮೋಷನ್. ಬಾಳೆ ದಿಂಡನ್ನು ಕಡಿದು ಅದಕೆ ಹಗರು ಹೊಡೆದು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹತ್ತಡಿ ಆಳದ ಯಕ್ಷಮ್ಮನ ಕೆರೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಿಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್. ಅಲ್ಲಿ ನೀರು ಸ್ವಚ್ಛ. ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಈಜು ಕಲಿತಿದ್ದಾಗಿದೆ.

ಈಗ ಮಗ ಈಸಬೇಕು ಅಂದಾಗ ಅಪ್ಪಯ್ಯನೆಂಬ ಅಪ್ಪಯ್ಯನಾದ ನಾನು ಸಕಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು. ಜಾಕೆಟ್ ಸ್ವಚ್ಛನೀರಿನ ಕೆರೆ ಆನಂತರ ಅಪ್ಪಿಯ ಅಮ್ಮನ ಅಣತಿಯಂತೆ ಅಪ್ಪಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಆಗದಂತೆ ಅಪ್ಪಿಯ ಅಪ್ಪನಾದ ನನ್ನಿಂದ ಸರ್ಪಗಾವಲು( ಅದು ಕೆರೆಯಾದ್ದರಿಂದ ನೀರುಳ್ಳೆಗಾವಲು ಅಂತ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ)

ಇರಲಿ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವೆಲ್ಲಾ . ವಿಷಯ ಅದೆಲ್ಲ ಈ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಈಸು ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಪ್ರಕೃತಿ ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಟ್ಟಿದೆ. ಹುಟ್ಟಾ ಸಣ್ಣ ನೀರನ್ನೇ ನೋಡಿರದ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೀರಿಗೆಸೆದರೆ ಪಟಪಟ ಈಸುತ್ತಾ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದಡ ಸೇರಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ದನ ಎಮ್ಮೆ ಕುದುರೆ ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ ಅದು ಹೀಗೆಯೇ. ಆದರೆ ಅದೇ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಪ್ರಾಣಿಯಾದ ಮನುಷ್ಯನಾದ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರಾ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ವಿದ್ಯೆ ಅದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು ಅಂಬ ಭಯಬಿತ್ತಲಾಗಿದೆ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ.

ವಾಸ್ತವ ಹಾಗಲ್ಲ. ನೀರೆಂಬ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಯ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುತ್ತದೆ ಧೈರ್ಯ ನಮ್ಮನ್ನು ತೇಲಿಸುತ್ತದೆ. ಧೈರ್ಯ ಎಂಬುದು ಮಟಾಮಾಯವಾದ್ದರಿಂದ ಈಸನ್ನು ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ. ಕಲಿತು ತೇಲಬೇಕಿದೆ. ತೇಲಿ ಸ್ವರ್ಗ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಿದೆ.

ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ಭಯದ ಬೀಜ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕು ಪ್ರಕೃತಿ ಪುಕ್ಕಟ್ಟೆ ನೀಡಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ಹುಲುಮಾನವರಿಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗಂತ ಇದನ್ನು ಓದಿದ ನೀವು ನನಗೆ ಭಯ ಇಲ್ಲಪ್ಪ ಎಂದು ದುಡುಂ ಎಂದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹಾರಿಬಿಟ್ಟೀರಿ. ಹಾರಿದಮೇಲೆ ಅವರು ಇವರು ಹೇಳಿದ ಕತೆ ನೇನಪಾಗಿ ಗಟಗಟ ನೀರು ಕುಡಿದು ಹೊಗೆಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ನಾವು ನೀವು ಮತು ನಮ್ಮ ಮರಿ ಮಕ್ಕಳವರೆಗೂ ನೀರೆಂದರೆ ಭಯ ಅಲ್ಲ ಸಹಜ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರೆ ಮುಂದೆ ಯಾವುದೋ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಬರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಾಯುವುದು ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲಿ ಆಗದ ಕೆಲಸ. ಹಾಗಾಗಿ ಈಗ ಕಲಿಯುವುದೇ ಲೇಸು. ಕಲಿತು ಮಜ ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಮಜ. ಆಗ ಧೈರ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಲ್ಲಿ ಅದು ಮೆದುಳಮೂಲಕ ರಕ್ತಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನಿಮ್ಮ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಆಗ " ನೀರೆಂದರೆ ಖುಷಿಯೇನೆ ತಕದಿಮಿ ತಕದಿಮಿ ಮಜವೇನೆ..." ಅಂತ ಹಾಡಬಹುದು.