ಈಗ ರಾಣಿ ಗೂಡಿಗೆ -ಗಂಡು ಯಮನ ಬೀಡಿಗೆ!

ಮೈಸೂರು-ಬೆಂಗಳೂರು ಹೀಗೆ ಯಾವುದ್ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಸುತ್ತಾಡಿ ಊರಿಗೆ ವಾಪಾಸು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬರೊಬ್ಬರಿ ಒಂದು ವಾರ. ಇನ್ನು ಐವತ್ತು ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಆಗುವಷ್ಟು ಸರಕು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮೈಲ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನೋಡಿದರೆ ಫುಲ್. ಅಲ್ಲೊಂದು ಜಿ.ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ರವರ ಮೈಲ್ ಒಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ಸರಕಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನಿಮಗೆ-
ನಿನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ 'ಹಾರುತ ದೂರ ದೂರ....' ಬರಹವನ್ನು ಓದಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ೧೯೬೦ ನೇ ಇಸವಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆಗ ನಾನು ಇದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆದಿದ್ದ ಒಂದು ಕವನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ ನಿನಗೆ ಬೇಸರವಾಗದೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.ಕಾಕೋಳು ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರಸ್ವತಿ ಕಲಾನಿಕೇತನ ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆ ಅಖಿಲ ಕರ್ನಾಟಕ ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು 'ಭ್ರಮರ ಪ್ರಣಯ' ಎಂಬ ಕವನವನ್ನು ಕಳಿಸಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ನನ್ನ ಕವನಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಬಹುಮಾನ ಬಂದಿದೆಯೆಂದೂ, ಬಹುಮಾನ ವಿತರಣೆ ಸಮಾರಂಭವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿರುವುದಾಗಿಯೂ, ಪು.ತಿ.ನ. ಅವರ ಹಸ್ತದಿಂದ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಆ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರಬೇಕಾಗಿಯೂ ಅವರಿಂದ ಪತ್ರ ಬಂತು. ಆಬ್ವಿಯಸ್ ಕಾರಣದಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. (ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ೪ಅಡಿ ೪ಅಂಗುಲ ಎತ್ತರದ, ೪೫ ಕೇಜಿ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ, ಮೀಸೆ ಬರದಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಇದು ಕೃತಿಚೌರ್ಯದ ಕೇಸು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ!) ಸಮಾರಂಭದ ನಂತರ ಅವರಿಂದ ಮತ್ತೆ ಪತ್ರ ಬಂತು. ಪು.ತಿ.ನ. ಅವರು ಕವನವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆಂದೂ, ಅದನ್ನು ತುಂಬ ಶ್ಲಾಘಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದರೆಂದೂ ಅದರಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದರು. ನಾಡಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕವಿಯೋರ್ವರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಕವನವನ್ನು ಈ ಕೆಳಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ.

ಭ್ರಮರ ಪ್ರಣಯ

ನೀಲದಾಳದಂತರಾಳ
ಪ್ರಕೃತಿಯೆಸೆದ ಮೋಹಜಾಲ

ಭೋಗಕೆಂದು ನೀಲ ನೂಲ

ನೆಯ್ದು ರಚಿಸಿದಾ ದುಕೂಲ.

ರಾಣಿಯೊಂದು ಮುಂದಕೆ

ದುಂಬಿವಿಂಡು ಹಿಂದಕೆ.

ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ

ಬಂದು ಎನ್ನ ಬಳಿಯ ಸೇರಿ

ಶಕ್ತರಲ್ಲದವರ ದಾರಿ

ಸುಗಮವಲ್ಲ ಹಿಂದೆ ಸಾರಿ

ಎಂಬ ರಾಣಿ ಮುಂದಕೆ

ದುಂಬಿಯೊಂದು ಹಿಂದಕೆ.

ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ

ಬಂದೆ ಎನ್ನ ಬಳಿಯ ಸೇರಿ

ನೀನೆ ಆಣ್ಮ ಓ! ವಿಹಾರಿ

ವಿರಮಿಸೆನ್ನ ತೋಳ ಸೇರಿ

ಎಂದು ರಾಣಿಯುಲಿಯಿತು

ಭ್ರಮರದಾತ್ಮ ನಲಿಯಿತು.

ಪ್ರಿಯೆಯ ಪ್ರೇಮ ಸತ್ಯ ಅಮರ

ಮಧುರದಧರ ನಿತ್ಯ ರುಚಿರ

ಜಗದ ಸೊಗದ ಬಾಳ್ವೆ ಮಧುರ

ಎಂದು ನಕ್ಕಿತಾಗ ಭ್ರಮರ.

ಕಾಲದೂತ ಫಕ್ಕನೆ

ಅದರ ಹಿಂದೆ ನಕ್ಕನೆ?

ಪ್ರಕೃತಿಯಾಟ ಅದಕೆ ಅರಿದು

ಬಂಧ ಸಡಿಲಲುದರ ಬಿರಿದು

ಕರುಳು ಕಿತ್ತು ಹೊರಗೆ ಹರಿದು

ಚಣದಿ ಶಾಂತವಾಯ್ತು ಮೊರೆದು.

ರಾಣಿ ಭ್ರಮರ ಯೋಗವು

ಮಾದ್ರಿ ಪಾಂಡು ಭೋಗವು.

ನೀಲದಾಳದಂತರಾಳ

ಕಾಲನೆಸೆದ ಮೃತ್ಯುಜಾಲ

ಬೀಸಿ ಮೊದಲು ಮೋಹಜಾಲ

ಸೊಗದ ಕಾಲಕಿರಿವ ಶೂಲ!

ಈಗ ರಾಣಿ ಗೂಡಿಗೆ

ಗಂಡು ಯಮನ ಬೀಡಿಗೆ!

ಒಮ್ಮೆ ಓದಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿ ಸುಖಿಸಬಹುದಾದ ಅದ್ಬುತ ಕವನ ಅಂತ ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಪುತಿನ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇರೋಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ?

ಹೂವೊಂದು

ಅದೇಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಹಸಿರು ಕಂಡ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಪುಲ್ಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹೂವು ಕಂಡ ಹೃದಯ ಶೃಂಗಾರಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಹೂವನ್ನು ಹೆಂಗಸರು ಮುಡಿಯುತ್ತಾರೆಂದು ಹಾಗೆ ಇರಬಹುದೇನೋ. ಹೂವಿನ ಮೇಲಿನ ಹಾಡುಗಳೆಲ್ಲ , ಕಟ್ಟಿದ ಕವನಗಳೆಲ್ಲಾ, ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳೆಲ್ಲಾ ಶೃಂಗಾರಮಯ. ಮಲ್ಲಿಗೆಯಿಂದ ಗುಲಾಬಿಯವರೆಗೆ ಸಂಪಿಗೆಯಿಂದ ಸೇವಂತಿಯ ವರೆಗೂ ಅದೊಂತರಾ ರಸಭರಿತದ್ದೇ ಸಾಲುಗಳು. ತಾವರೆ ಕಮಲ ಹೀಗೆ ಯಾವುದೇ ಹೂವು ಇದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ತಳಕು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗೇಕೆ ಹೂವಿಗೆ ಕವಿಗಳು ಅಷ್ಟೊಂದು ಮುರಿಬಿದ್ದರು ಮುರಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಗೆ ಹರಿಯದ ಸಂಗತಿ.
ಬೀಜವಾಗಿ ಸಂತಾನಾಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಕಾರಣೀಕರ್ತ ಹೂವು ಅಂತಲೋ , ಮೆತ್ತ ಮೆತ್ತಗೆ ನೋಡಲು ಅಂದವಾಗಿ ಇದೆ ಅಂತಲೋ, ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗೆ ಆಕರ್ಷಣೆಯಂತಲೋ, ಅದಕ್ಕೆ ಶೃಂಗಾರ ರಸ ತೊಡಿಸಿದ ಅಂತ ಊಹಿಸಬಹುದಷ್ಟೆ. ಆದರೂ ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಲ್ಪನೆಯ ಉತ್ತರವಷ್ಟೆ. ಒಬ್ಬಿಬ್ಬ ಕವಿಗಳು ಹೂವನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತಿದ್ದರೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತೇನೋ ಆದರೆ ಕಾಲಾಂತರಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಕವಿವರೇಣ್ಯರೂ ಹೀಗೆ ಹೂವಿನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದಮೇಲೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಅದರಲ್ಲೇನೋ ಶಕ್ತಿ ಇಟ್ಟಿರಬೇಕು. ಹೌದು ಈಗ ಸುಮಾರಾದ ಉತ್ತರ ಹೊಳೆಯಿತು . ಹೂವಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪರಿಮಳ ಶೃಂಗಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆಯಂತೆ ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಹಾಗೆ. ಅಯ್ಯೋ ಮಳ್ಳೆ ತಾವರೆಯ ಹೂವಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಮಳವೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಆದರೂ "ತಾವರೆಯ ಗಿಡ ಹುಟ್ಟಿ.....ದೇವರಿಗೆ ಎರವಾದೆ" ಎಂದು ಹಾಡು ರಚಿಸಿಲ್ಲವೇ? ಎಂದು ನೀವು ಕೇಳಬಹುದು. ನಿಜ ಅಲ್ಲೂ ತಂತ್ರವಿದೆ. ಪರಿಮಳವಿಲ್ಲದ ಗೊಡ್ಡು ಹೂವನ್ನು ಕವಿಗಳು ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿಯೂ ಪ್ರೇಮ ಕಾಮಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳು ಬಳಕೆಯಾಗಿರುವುದು ತವರು-ದೇವರು- ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನೀವು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ನಾನು ಒಂದು ಸಹಮತದ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಹಲವಾರು ಪರಿಮಳ ಭರಿತ ಹೂವುಗಳು ವಂಶಾಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಾದ್ದರಿಂದ ಅದರಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸುವಾಸನೆ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಶೃಂಗಾರವನ್ನು ಕೆಣಕುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಹೂವಿನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದ . ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಸಂಪಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಫೇಮಸ್.

ಶಿವಪ್ಪ ಕಾಯೋ ತಂದೆ... ಮೂರು ಲೋಕ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವ

ಹಸಿವೆಯನ್ನು ತಾಳಲಾರೆ ಕಾಪಾಡೆಯಾ..ಶಿವನೇ ಕಾಪಾಡೆಯಾ, ಹರನೇ... ಹೀಗೆ ಆ ಹಸಿವೆಯ ಹಳೇ ಹಾಡು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಹಾಡು ಮುಂದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಯಜ್ಞೇಶ್(http://nammasangraha.blogspot.com/) ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಾಡು ಸಿಗಬಹುದು. ಆಯಿತು ಅದು ಹಾಡಿನ ಕತೆ ಈಗ ನನ್ನ ವರಾತ ಆ ಹಾಡಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಹಸಿವೆಯ ಕುರಿತು ಅದೇನೆಂದು ನೋಡೋಣ.

ಒಂದಾನೊಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದ( ರಾಜ್ಯ ಎಂದಮೇಲೆ ರಾಜ ಇರಲೇ ಬೇಕು ಅಂದಿರಾ..?) ಆತನಿಗೆ ಮುದ್ದು ಕುವರನೊಬ್ಬ ಇದ್ದ. ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಏಕಮಾತ್ರ..! ಪುತ್ರನಾದ್ದರಿಂದ ರಾಜ ಮಗನಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳು ಎರವಾಗದಂತೆ ಬೆಳಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇಂತಿಪ್ಪ ದಿವಸಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ರಾಜಕುಮಾರ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿಡಲು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದ. ರಾಜವೈದ್ಯರು ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದರು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು.ಪರಿಣಾಮ ಇಲ್ಲ. ರಾಜ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳು ಬಂದರು ಇಲ್ಲ ಪರಿಣಾಮ. ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇತರೇ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕರೆಸಲಾಯಿತು . ಇಲ್ಲ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ ರಾಜಕುವರನ ಬೊಬ್ಬೆ. ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕೂಗುವ ಪರಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಜನ ಸೇರಿದರು ಜಾತ್ರೆ ಸೇರಿತು ರಾಜಕುಮಾರನ ಬೊಬ್ಬೆ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿತು. ಸೇವಕ ಸೇವಕಿಯರು ಗುಸುಗುಸು ಪಿಸ ಅಂತ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದರು. ಈ ಗುಸುಗುಸು ಪಿಸಪಿಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೇವಕರ ನಡುವೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಕೊಡುವ ಸೇವಕ ರೂಮು ಸೇರಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ರಾಜಕುವರ ಖುಶ್ ಆಗಿ ನಳನಳಿಸತೊಡಗಿದ. ಆ ಸೇವಕ ಮಾಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಂದು ಎಂದಿನ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕುವರನಿಗೆ ತಿಂಡಿ(ರಾಜಕುವರ ನಾದ್ದರಿಂದ ಉಪಹಾರ ಶಭ್ದ ಸರಿ) ಕೊಡುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದ. ಅದು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ರಾದ್ದಾಂತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಆ ದಿವಸದ ವರೆಗೂ ಹಸಿವು ಎಂದರೆ ಏನು ? ಎಂದು ತಿಳಿಯದಂತೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ರಾಜಕುವರ ಹಸಿವಿನ ಅವಸ್ಥೆಯ ಹೊಸ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬೆದರಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿದ್ದ.

ಇದು ಯಾರೋ ಹಸಿವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕತೆ. ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕದ್ದು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಿಜ ರಾಜಕುವರನ ಕತೆ ಹೀಗಾಯಿತು ಕಾರಣ ಆತನಿಗೆ ಹಸಿವಿನ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ನಿಮಗೆ ಹಾಗಲ್ಲ ಹಸಿವಿನ ಅನುಭವ ಇದೆ ಆದರೆ ಆಹಾರ ಸಿಗದ ಸಿಗಲಾರದ ರಣ ಹಸಿವಿನ ಅರಿವು ಇಲ್ಲ. ಅದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕರವಾದ್ದು. ಸೋಮಾಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ಚಕ್ಕಳ ಹಿಡಿದ ಜನರ ಪೋಟೋಗಳನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿರಬಹುದು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಜನ ಸಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರಂತೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ ಸಧ್ಯ. ಹಸಿ ಹಸಿ ಬಡತನ ಇರಬಹುದು ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್ ಸಿನೆಮಾದ ಸನ್ನಿವೇಶ ಇರಬಹುದು ಕೊಳಕುತನ ಇರಬಹುದು ಆದರೆ ಆಹಾರವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು. ಇದು ಸಧ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿ. ಇದರ ಪ್ರಮುಖ ಹಿನ್ನೆಲೆ ನಾವು ಬೆಳೆದು ಬಂದ ರೀತಿ. ಇಲ್ಲಿ ಕಠೋರತನದ ನಡುವೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಇದೆ. ಕಟುಕತನದ ನಡುವೆಯೂ ಹೃದಯ ವೈಶಾಲ್ಯವಿದೆ. ಕರ್ಮಠರಲ್ಲಿಯೂ ಕನಿಕರವಿದೆ. ದುಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ರೀತಿ ರಿವಾಜು ನಡೆದು ಬಂದ ಪಾಪ ಪುಣ್ಯ ಬಿತ್ತುವ ಬೀಜ ಮಂತ್ರ ಇದೆ. ಅವುಗಳು ನಮಗೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದಂತೆ ನಮ್ಮ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿ ನಮಗೂ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಸಹಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವವ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಲಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ರಣ ಹಸಿವು ಆಗದಂತೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ಇರಲಿ ಆ ಶಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಯಲು ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಚಿಂತಕರೇ ಬೇಕು ಹಾಗಾಗಿ ಅದಬಿಟ್ಟು ಈಗ ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟದ ಯೋಚನೆಗೆ ಹೊರಳೋಣ.

ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಹುಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿ ಸಾವಿನವರೆಗೂ ಕಾಡುವ ಈ ಆಹಾರದ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿವು ದಿನನಿತ್ಯ ನಿಮಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲ ಅದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ ಕಾಟ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ ಅದು ಸಮಸ್ಯಯೇ ಅಲ್ಲ ಅಂತಿದ್ದರೆ ನೀವು ಸುಖದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದಿರಿ ಅಂಬೋ ಅರ್ಥ ಅಂಡರ್ ಸ್ಟುಡ್. ಇಷ್ಟಿದ್ದಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿವಸ ನೀವು ಆ ರಣ ಹಸಿವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಸಾಬರು ರಂಜಾನ್ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯಿಂದ ಹಗಲು ಮುಗಿಯೋವರಗೆ ಒಂದು ದಿನ ನಿರಾಹಾರ ದ ಉಪವಾಸ. ಹೀಗೆ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಉಪವಾಸ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ . ಹಲ ಜನರು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಎಂದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಚಪಾತಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಗೋದಿ ಅನ್ನ ರಾತ್ರಿ ಸೇಬು ಹಣ್ಣು ಹಾಲು. ಈಗ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಉಪವಾಸ ಅದಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಿರಾಹಾರದ ಉಪವಾಸ ಎಂದಿರುವುದು. ಅಂತಹ ಒಂದು ಹಗಲಿನ ನಿರಾಹಾರ ಉಪವಾಸ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನೀವು ಕೈಗೊಂಡಲ್ಲಿ(ಬಿ.ಪಿ. ಷುಗರ್ ಇದ್ದರೆ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಡಿ) ಅದರ ಮಜ ಮಾರನೇ ದಿವಸ ನಿಮಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಳಿ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ. ಹಸಿವಿನ ಅನುಭವ ಆಹಾರದ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿದು ಮಾರನೇ ದಿನ ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚ... ಹೊಸ ಗಾಳಿ... ಹೊಸ ಪ್ರಫುಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು... ಆಹಾ.... ಹಾಗೂ ಆ ಶಿವಪ್ಪ ಕಾಯೋ ತಂದೆ ಹಾಡಿನ ಒಳ ಮರ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ನಿಮಗೆ ಸ್ವಂತ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ: ಸಾಬರಲ್ಲಿ ಯಡ್ದಾದಿಡ್ಡಿ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯಕ್ಕೆ ರಂಜಾನ್ ತಿಂಗಳ ಉಪವಾಸವೂ ಒಂದು ಕಾರಣ.

ಎರಡು ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳು

ಪ್ರವಾಸ ಪ್ರಯಾಸವಾಗಬಾರದು ಎಂದರೆ ನಾವು ಹೋಗುವ ಸ್ಥ್ಲಳದ ಮಾಹಿತಿ ನಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು. ಆಗ ಆತಂಕ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಳದ ಮಾಹಿತಿಗೆ ನಕ್ಷೆ ಗೈಡ್ ಮುಂತಾದವುಗಳಿವೆ ಎಂದಾದರೂ ಈಗಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿಬಂದವರ ಅನುಭವ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸೂಪರ್. ಆದರೆ ಅವರು ಸಿಕ್ಕುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳು. ಅಂತಹ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಫೋಟೊ ಸಮೇತ ದಾಖಲಿಸುವ ನೂರಾರು ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿವೆ.ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಇವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜೇಶ್ ನಾಯ್ಕರ (http://rajesh-naik.blogspot.com/) ಅಲೆಮಾರಿ ಅನುಭಗಳು ಬ್ಲಾಗ್ ಕೂಡ ಒಂದು. ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯದಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯವಾರಗಳಂದು ಮತ್ತು ರಜಾದಿನಗಳಂದು ತಿರುಗಾಟ, ಅಲೆದಾಟ, ಸುತ್ತಾಟ.....ನಥಿಂಗ್ ಎಲ್ಸ್. ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಜೇಶ್ ಉತ್ತಮ ಫೋಟೊಗಳು ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಇಂಚಿಂಚೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪುಕ್ಕಟೆಯಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಸುಖವಾದ ಪ್ರವಾಸ ಅನುಭವಿಸಿ.
ಭಾವನೆಗಳು ಉಕ್ಕಿ, ನೆನಪುಗಳ ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ಚಿ, ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಂಪು ಪಸರಿಸಿದಾಗ... «»«»«»«»«»«»«»«»«» ಮನಸಿನಾಳದ ಮಾತು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸಲು ಇದೊಂದು ಪೀಠಿಕೆ!... ಒಳ್ಳೆಯ ಲೇಖನಗಳ ಬರೆಯಲು ಬೇಕು ನಿಮ್ಮಯ ಹಾರೈಕೆ. ಎಂದು ತಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ (http://adibedur.blogspot.com/) ಬ್ಲಾಗ್ ಮೂಲಕ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಆದಿತ್ಯ ಈವಾರ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವಾರ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವಾಸದ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆದಿರುವ ಮನಸ್ವಿಯೆಂಬ ಆದಿ ಖಾಯಂ ಪ್ರವಾಸಿ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಒಡೆಯರಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ ಸಿನೆಮಾ ವಿಮರ್ಶೆಯಿದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಆಗುವುದು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆಗೂ ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವ ವಿಷಯವೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉತ್ತಮ ಬರಹದ ಬ್ಲಾಗ್ ಆದಿಯದು. ಅಪರೂಪಂ....... ಅನ್ನಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ.
ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನವಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಹೀಗೆ ಇದ್ದರೆ ಬೆಟ್ಟಿಯಾಗೋಣ ಹ್ಯಾಪಿ ವೀಕ್.

ಭತ್ತವ ನುಂಗುತ್ತಿರುವ ಅಡಿಕೆಗಳು

ತೇನವಿನಾ ತೃಣಮಪಿನಚಲತಿ ಅಂತ ಭಗವಂತನ ಕುರಿತು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಯವೊಂದಿದೆ. ಇರಬಹುದು ಆತನ ಅಣತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಯೂ ಚಲಿಸದೇ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿ ಚಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಹೆಸರಿಸಬಹುದು ಆದರೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಆ ಭಗವಂತನಲ್ಲ ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯ ಬೆಳೆಯುವ ರೈತನೆಂಬ ಭಗವಂತನ ಕುರಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ರೈತನೇ ಭಗವಂತ. ( ಇರಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ "ಅವನೆ ನೋಡು ಅನ್ನದಾತ ಹೊಲದಿ ದುಡಿವೆ ದುಡಿವನು ನಾಡಜನರು ಬದುಕಲೆಂದು ಧವಸ ಧಾನ್ಯ ಬೆಳವನು" ಎಂದು ರೈಲು ಹಚ್ಚುತ್ತಾ ಬಂದಾಗಿದೆ. ಈಗ ಅದು ಸಾಲದು ಎಂದು ಭಗವಂತ ಅಂಬೋ ತುಸು ಹೆಚ್ಚಿನ ಲೆವಲ್ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.)

ರೈತರುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಗೆಯವರು ಮೊದಲನೆಯವರು ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯ ಉತ್ಪಾದಕರು ಎರಡನೆಯವರು ತೋಟಗಾರಿಕಾ ಬೆಳೆಗಳ ಉತ್ಪಾದಕರು. ನಮ್ಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಭತ್ತ ಬೆಳೆಯುವವರು ಹಾಗೂ ಅಡಿಕೆ ಬೆಳೆಯುವವರು ಎಂದು ವರ್ಗೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಡಿಕೆ ಬೆಳೆಯೆಂಬ ಬೆಳೆಗಾರರು ಲಾಗಾಯ್ತಿನಿಂದಲೂ "ಈ ವರ್ಷ ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ ಅಡಿಕೆಗೆ ದರ ಇಲ್ಲ, ಇದೇ ರೀತಿ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಹೇಗೋ...!" ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಾ ಯಾವಗಲೂ ಭವಿಷ್ಯದ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ನೆಗೇಟೀವ್ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವವರು. ಹೀಗೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಡದ ಯೋಚನೆಗೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭತ್ತದ ಬೆಳೆಗಾರನ ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಆತನಿಗೆ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಸಮಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳೆದ ಭತ್ತ ಗಟ್ಟಿ ಊಟಮಾಡಿದರೆ ಆರುತಿಂಗಳಿಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅರೆಹೊಟ್ಟೆ ಯಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಮಿಕ್ಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತ ಕೂಲಿನಾಲಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಮಲೆನಾಡಿನ ಭತ್ತ ಬೆಳೆವ ರೈತನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಅವ ನಿಜವಾದ ಅನ್ನದಾತ.! ಆತನ ಬೆಳೆ ಮಳೆ ನಂಬಿ ಬೆಳೆ. ಕೈ ಕೆಸರಾದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಬಾಯಿ ಮೊಸರು ಎಂಬ ಗಾದೆ ಅವನಿಗಾಗಿಯೇ.

ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯದ ಗದ್ದೆಗಳೆಲ್ಲ ಅಡಿಕೆ ಭಾಗಾಯ್ತು ಆಗುತ್ತಾ ಹೊರಟಿತು . ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಸಾಪ್ಟವೇರ್ ಡಾಕ್ಟರ್ ಲಾಯರ್ ಗಳೆಲ್ಲಾ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಉಳಿಸಲು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ತೋಟ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ಅವರಿಗೆ ಉಪ ಆದಾಯ. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಣದ ಬೆಳೆಯ ಹಿಂದೆ ಅನ್ನದಾತರ ದಂಡು ಹೊರಟಿತು. ಯಾರಿಗೆ ಹಣದಾಸೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಈಗ ಐದು ವರ್ಷದಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹಣದ ಬೆಳೆಯಾದ ಅಡಿಕೆಯ ಸ್ಥಿತಿ ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅಧೋಗತಿಯತ್ತ ಹೊರಟಿದೆ. ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆ ಅರೆಬರೆ ತೋಟವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಇತ್ತ ಭತ್ತ ಇಲ್ಲ ಅತ್ತ ಅಡಿಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಬಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ. ಅಡಿಕೆ ದರದ ಕುಸಿತ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ತೋಟ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಬಾಧಿಸದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಜೀವನಾಧಾರವಾಗಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಹೊರಟ ರೈತಾಪಿ ಜನ ಕಣ್ಣುಕಣ್ಣು ಬಿಡುವಂತಾಗಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಲಾಯರ್ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗುವಂತಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ಅಡಿಕೆಯೆಂಬ ಮಾಯಾವಿ ಭತ್ತವನ್ನು ನುಂಗಿ ಅದನ್ನು ನಂಬಿದ್ದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮುಳುಗಿಸುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿದೆ. ಯಾರ್ಯಾರು ಬಚಾವಾಗುತ್ತಾರೋ ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆಸೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.

ಹಾರುತ ದೂರ ದೂರ .......ಏರುವ ಸಾವಿನ ತೇರ

ಎಂದು ಹಾಡುವ ರಾಣಿನೊಣದ ಮರ್ಮ ದಡ್ದ ಗಂಡು ಜೇನಿಗೆ ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಗಂಡು ಜೇನುನೊಣಕ್ಕೆ ಮಿಲನಮಹೋತ್ಸವದ ಆರಂಭ ಎಂದರೆ ಚರಮಗೀತೆಯ ಸಾಲುಗಳ ಶುರು ಎಂದರ್ಥ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ರಾಣಿಯ ಸೇರಿದ ಧೀರ ಗಂಡು ಜೇನು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ವೈಚಿತ್ರ್ಯ.ಹುಲು ಮಾನವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸೃಷ್ಟಿ ರಹಸ್ಯ.

ಹೀಗೆ ಜೇನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಕನಿಷ್ಟವೆಂದರೂ ಐದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯಬಹುದು. ಆವರಣದಂತಹ ವಿವಾದ ಎಬ್ಬಿಸದಿದ್ದರೂ ಓದಲು ಮಜ ಇರುತ್ತದೆ. ಇರಲಿ ಹೀಗೆ ಅದೇನೋ ಅರೆಬರೆಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರೆ ಅರ್ಥವಾಗದು ಹೇಳಿದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರೈಟ್ ಹೇಳು ಅಂದಿರಾ ..? ಸ್ಸಾರಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆವತ್ತು ನಿಮಗೆ ಗಂಡು ಜೇನು ನೋಣ ಆಚೆ ಬರುವುದನ್ನು ನಾನು "ಬಾ ಬಾರೋ ಬಾರೋ ರಣಧೀರ" ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ ಕಾರಣ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಸ್ಸೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕು ಅಂದಿದ್ದೆ. ನೆನಪಿರಬಹುದು ನೆನಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಈಗಿನದ್ದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಬಿಡಿ.

ಎರಡು ಕುಟುಂಬಗಳಾದ ಜೇನಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸರಾಣಿ ಆಚೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಬಂದಂತಹ ರಾಣಿ ಜೇನಿಗೆ ತನ್ನ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರಾ ಗಂಡನ್ನು ಸೇರುವ ಯೋಗ. ಆನಂತರ ತಾನು ಬದುಕುವ ಮೂರುವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದಾಗ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ಒಂದೂವರೆ ಸಾವಿರದವರೆಗೂ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನಿಡುವ ತಾಕತ್ತು ಇದೆ. ಅದೇನೋ ಆಮೇಲಾಯಿತು ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಗಂಡು ಜೇನಿನೊಂದಿಗೆ ಮಿಲನವಾಗಬೇಕಲ್ಲ ಅದರ ಕಥೆ ನೋಡೋಣ.

ಕೋಶದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮಾರನೆ ದಿನ ರಾಣಿಜೇನು ಮಿಲನಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅದರ ಜತೆ ಒಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಗಂಡು ಜೇನುನೊಣಗಳೂ ಹಾಗೂ ಮಿಲನದ ನಂತರ ರಾಣಿಗೆ ಪರತ್ತು ಗೂಡಿನ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲು ಇನ್ನೊಂದಿಪ್ಪತ್ತು ಕೆಲಸಗಾರ ಜೇನು ನೊಣಗಳೂ ಹೊರಡುತ್ತವೆ . ಈಗ ಚಂದದ ಹಾರಾಟ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಣಿ ಜೇನುನೊಣ ಮುಂದೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಗಂಡು ಜೇನುನೊಣ ತದನಂತರ ಕೆಲಸಗಾರ ಜೇನುನೊಣಗಳು. ಬಲಸ್ಯ ಪೃಥ್ವಿ ಎಂಬ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ ಇಲ್ಲಿ ಹಾರಾಟದ ಒಳಗುಟ್ಟು. ರಾಣಿ ಜೇನು ನೊಣ ಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ನುಲಿಯುತ್ತಾ ( ಚಳಿ ಚಳಿ ತಾಳೆನು ಈ ಛಳಿಯಾ.. ಅಹಾ ಓಹೋ ಎಂಬ ಹಾಡನ್ನು ನೀವು ಬೇಕಾದರೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು) ಗುಂಯ್ ಎನ್ನುವ ರಕ್ಕೆಯ ಸಂಗೀತ ದೊಂದಿಗೆ ರಾಣಿ ಜೇನು ನೊಣ ಆಕಾಶದತ್ತ ಏರಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈಗ ಗಂಡು ಜೇನು ನೊಣಗಳ ತಾಕತ್ತು ಪರೀಕ್ಷಾ ಕಾಲ. ರಾಣಿ ಆಕಾಶದತ್ತ ಏರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಂದೊಂದೇ ಗಂಡು ಜೇನು ನೊಣಗಳು ಸೋಲನ್ನಪ್ಪತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹೀರೋ (ನಮ್ಮ ಸಿನೆಮಾ ನಾಯಕನಂತೆ) ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಗಂಡು ಜೇನು ನೊಣಗಳು ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ರಾಣಿಯ ಸೇರುವ ಯೋಗ ಆತನಿಗೆ. ಆದರೆ ಆ ಗಂಡು ಜೇನಿಗೆ ತನ್ನ ಅಂತಿಮಯಾತ್ರೆ ಅದು ಎಂದು ತಿಳಿಯದು. ರಾಣಿಯ ಸೇರಿ ಆತನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಧರೆಗುರುಳುತ್ತಾನೆ ಈ ಹೀರೋ. ಮಿಕ್ಕ ಗಂಡು ನೊಣಗಳು ಅವುಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಜೀವ ಉಳಿದದ್ದಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹಾಗೂ ರಾಣಿ ಜೇನನ್ನು ಸೇರಲಾಗದ್ದಕ್ಕೆ ಒಣಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸಗಾರ ಜೇನು ನೊಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಗೂಡು ಸೇರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮಿಲನ ಮಹೋತ್ಸವದ ಕಥೆ ಮುಗಿದಂತೆ. ಸಂತಾನಾಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೇ ಬಲಿಕೊಡುವ ಗಂಡಿನ ಕಥೆಯಿದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ರಾಣಿಯ ಹನಿಮೂನ್ ಮುಗಿದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ವಾಪಾಸು ಗೂಡಿಗೆ ರಾಣಿಜೇನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮರಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೂ ಹಕ್ಕಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾವು ಕಾದಿರುತ್ತದೆ. ಹಲವು ಸಲ ಇಡೀ ಹನಿಮೂನ್ ಪ್ರಸಂಗ ಖೇದಕರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಅದರ ಕಥೆ ಮುಂದೆ ಎಂದಾದರೂ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ "ಇವನೇನು ಕೊರತದ ಜನವಪ್ಪಾ ಅಂತ ನೀವು ಬಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗಾಗುವುದು ಬೇಡ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ :ಸಧ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮಗೆ ಗಂಡು ಜೇನಿನಗತಿಯನ್ನುಪ್ರಕೃತಿ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಬಚಾವು ಎಂದಿರಾ..? ಯೆಸ್ ತ್ಯಾಂಕ್ ಗಾಡ್....!

ಮಲೆನಾಡಿಗೊಂದು ಮತ್ತುಗ ದ ಗರಿ

ಜೋಗಕ್ಕೆ ಬರುವ ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಉಳಿಯಲು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತ ಬಹಳ ಸಾರಿ ಅನ್ನಿಸಿರಬಹುದು. ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರವಾಸಿ ಬಂಗಲೆಗಳಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳ ವಶೀಲಿ ಬಾಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟಕರ. ಯಾರ್ಯಾರನ್ನೋ ಹಿಡಿದು ರೂಂ ಬುಕ್ ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ಹೋಂ ಸ್ಟೇ ಯಾರಾದರೂ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಅಂತ ಬಹಳ ಸಾರಿ ನೀವು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗಿದ್ದಿದೆ. ಆನ್ ಲೈನ್ ನಲ್ಲೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಬುಕ್ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ. ಈಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಎಂ.ಎಸ್.ನರಹರಿಯವರು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಉಳಿದು ಹೋಗಿ ಆಮೇಲೆ ನೀವು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೇಳಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ http://matthuga.in/ . ಉಳಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಉಳಿಯಲಿಕ್ಕೆಂದು ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಸುತ್ತಮುತ್ತೆಲ್ಲಾ ಏನೇನು ಇದೆ ಅಂತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಹಾ ಮರೆತೆ ಇದರ ನಡುವೆ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಉಳಿಮನೆ "ನಮ್ಮನೆ" ಹೇಗೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತುಗದಷ್ಟು ಐಷಾರಾಮಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಇದೆ. ಮತ್ತುಗದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಇದೆ.